Grandes Avións

O B-52 Stratofortress é un bombardeiro estratéxico fabricado por Boeing , en servizo na Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF) desde 1955. É o sucesor do Convair B-36 Peacemaker. Aínda que foi deseñado para o rol nuclear da Guerra Fría, as súas capacidades de bombardeo convencional son máis importantes hoxe en día para os obxectivos da USAF, onde o seu gran radio de acción e a súa gran capacidade de carga probaron a súa valía.

Características

O B-52 do Air Combat Command (ACC) é un bombardeiro pesado de longo alcance que pode efectuar unha gran variedade de misións. O aparello é capaz de voar a altas velocidades subsónicas a cotas de ata 15 km. Pode levar armas nucleares, armas guiadas de precisión, ou servir de plataforma de misiles ALCM e ACM, entre outros.

Nun conflito convencional, o B-52 pode levar a cabo ataques estratéxicos, interdicción aérea, operacións marítimas e ofensivas aéreas. É altamente efectivo cando se usa para vixilancia marítima, podendo asistir á mariña en operacións anti-buque ou colocación de minas. Dous B-52 en dúas horas poden monitorizar ata 364.000 km2 de océano.

Os B-52 están equipados cun sistema de visión electro-óptico que usa infrarrojos para unha visión dianteira e sensores de televisión de alta resolución e baixa radiación para localizar e fixar brancos ou para unha navegación máis segura. Futuras melloras farán que o B-52 sexa capaz de operar a baixas cotas con seguridade. Os pilotos usan lentes de visión nocturna para mellorar a súa visión durante as operacións nocturnas.

O programa de melloras empezou en 1989 e entre outras incorporan GPS, adaptadores para levar bombas de 900 kg, e un paquete completo para poder levar as armas actuais e futuras do arsenal estadounidense.

O uso do repostaje en voo fai que o B-52 teña un rango de combate só limitado polo cansazo da tripulación. Sen o repostaje en voo, o seu rango de acción é duns 14.400 km.

Durante a Guerra do Golfo Pérsico tivo lugar a misión aérea máis longa da historia cando varios B-52 despegaron da base aérea de Barksdale en Louisiana, lanzaron bombas convencionais e misiles de crucero e volveron a Barksdale, nunha misión de 35 horas.

Historia

Durante máis de 40 anos o B-52 Stratofortress foi a espina dorsal do mando estratéxico de bombardeo dos Estados Unidos. O B-52 é capaz de levar a maior parte de armas do arsenal do exército estadounidense. Este armamento inclúe bombas de gravidade, bombas de racimo, misiles guiados de precisión ou armas JDAM (Joint Direct Attack Munition, Munición de Ataque Directo Conxunto). Mellorado coas novas tecnoloxías, o B-52 será capaz de utilizar todas as armas de precisión do inventario do exército dos Estados Unidos e continuará sendo un dos máis importantes bombardeiros deste país. Os estudos para a prolongación da súa vida útil pretenden mantelo operativo ata o 2045.

O B-52A voou por primeira vez en agosto de 1954, o modelo B entrou en servizo en 1955. Un total de 744 B-52 foron construídos ata o último modelo H, que foi entregado en 1962. Actualmente só o modelo H atópase operativo e está asignado ao Air Combat Command e á Reserva da Forza Aérea.

O primeiro de 102 B-52 do modelo H foi entregado ao SAC (Strategic Air Command) en mayo de 1961. O modelo H pode levar ata 20 misiles de crucero. Ademais, pode levar o misil de crucero convencional que foi lanzado durante os anos 90 en multitude de campañas.

A forza aérea estadounidense ten intención de manter os B-52 en servizo ata ao redor do 2050, algo sen precedentes para un avión da súa clase. É algo interesante considerando que o primeiro modelo é de 1954 e que estes modelos aos que se pretende alargar a súa vida útil foron fabricados en 1962. Ao final da súa vida as células terán ao redor de 80 anos.

Boeing suxeriu recientemente cambiar os motores á flota de B-52 polos Rolls-Royce RB211 534E-4. Isto implicará cambiar os oito ruidosos, sucios e malolientes Pratt & Whitney TF-33 con catro RB211 e un incremento de potencia do 18 %. Esta proposta que non foi solicitada pola forza aérea viuse con entusiasmo, xa que conlleva un aumento de potencia (e incremento de carga de combate), unha redución de consumo (e incremento do alcance) e sobre todo unha menor emisión de gases contaminantes e á súa vez dunha maior supervivencia ao ser menos visible, por deixar menos rastro.

Especificaciones

Características xerais

• Tripulación: 5
• Lonxitude: 48,50 m
• Envergadura: 56,40 m
• Altura: 12,40 m
• Superficie alar: 372 m²
• Peso baleiro: 88.450 kg
• Peso cargado: 190.000 kg
• Peso máximo de despegue: 220.000 kg
• Planta de poder: 8× turborreactores Pratt & Whitney TF33-P3/103, de 76 kN (17.000 lb) de empuxe cada un.

Rendemento

• Velocidade máxima operativa (Vno): Mach 0,86 (1.000 km/h) 650 mph
• Alcance en voo: 14.400 km (8.406 millas)
• Alcance en ferry: 15.000 km
• Teito de servizo: 14.300 m (47.000 pés)
• Empuxe/peso: 0,003 kN/kg

Armamento

• Armas de proxectís: 1 x canón de 6 tubos rotativos de 20 mm na torreta traseira
• Puntos de anclaje: 12 pilones subalares e 2 bahías internas cunha capacidade de 31.500 kg

Curiosidades

• Entre as tripulaciones do B-52, este é coñecido como o BUFF "", acrónimo de Big Ugly Fat Fucker ou Big Ugly Fat Fellow, Feo Grande Gordo Jodedor ou ben Feo Grande Gordo Barrigudo.
• Durante os anos 50, 60 e 70 houbo un peiteado moi popular coñecido como «estilo B-52» debido ao seu parecido co cono do morro do B-52.
• O grupo musical B-52 non era coñecido directamente polo bombardeiro, pero si polo seu peiteado que era o «estilo B-52».
• Existe un cóctel dedicado ao B-52, o B-52 shooter.
• En ocasións, o aparello podía ser máis antigo e ter máis anos que a propia tripulación que o pilotaba.